Untitled #121A

Op de kleurenfoto ‘Untitled #121A’ neemt Sherman de gedaante aan van een jonge starlet of beginnend fotomodel. We zien haar van opzij, modieus gekleed in een bruin gesmokt jurkje zonder schouderbandjes. Ze zit rechtop op een plankenvloer, met slechts een klein deel van een onbestemde, donkere achtergrond zichtbaar - mogelijk de coulissen van een toneelbühne of het onverlichte deel van een fotostudio. Sherman wordt frontaal uitgelicht met warm gelig licht, als van een theaterspot of studiolamp. Vanuit de achtergrond werpt een bijkomende lichtbron een contrasterend, neonrood schijnsel op onder andere haar linkerarm, bovenrug en nek.

Shermans houding en vooral de positie van haar schouder, arm en flank doen enigszins denken aan de beeldhouwkunstige traditie van de hurkende Venus. Een soortgelijke pose duikt later nog in Shermans foto’s op, onder meer in het bekende ‘Untitled #224’ (1990), dat nadrukkelijk op Caravaggio’s zelfportret ‘De zieke Bacchus’ (ca. 1584) is geïnspireerd. In zekere zin kan ook de link gelegd worden met het schilderkunstige motief van de vrouw aan haar toilet (o.a. Degas en Toulouse-Lautrec).

‘Untitled #121A’ behoort tot een reeks die Sherman in 1983 maakte in opdracht van Dianne Benson, eigenares van verschillende kledingboetieks in New York. De foto’s waren bedoeld voor publicatie in het bekende Amerikaanse tijdschrift Interview. Het was de eerste van verschillende reeksen waarin de kunstenares het thema van de mode en modefotografie aansneed. Voor deze werken waarin ze op kritische manier de modefotografie in het vizier nam, kon ze een beroep doen op kledij van eigentijdse ontwerpers als Jean-Paul Gaultier en Jean-Charles de Castelbajac.